Darvish Saltaneh

2003-12-17T15:49:00.000-08:00

3 روز بار عام میدیم ... هر کی خورده حساب داره بیاد صاف کنه... روز اول هم تخفیف خوش حسابی داره !!!

2003-11-30T13:38:00.000-08:00

:دماغت کوچیگتر شده عمل کردی ؟
:نه ! شاید بخاطر اینه که تازگی روزی یه بار تمیزش میکنم!

2003-11-22T04:08:00.000-08:00

تولدم مبارک !!!

2003-11-20T14:55:00.000-08:00

i changed my mind... so let's countdown...

2003-11-11T12:21:00.000-08:00

what i have done with myslef ?!

2003-11-10T13:43:00.000-08:00

کورش کجایی که دکترت رو کشتن...

2003-11-06T15:02:00.000-08:00

13 سال بعد :

این منم کورش ، شاه بزرگ ، شاه شاهان ، شاه در این سرزمین بزرگ و دور مرز ، شاه کشوری که همه گونه مردم دارد ، که هور مزد مرا بر این کشور شاه گردانید ، یکی را شاه بسیاری ، یکی را فرمانروا و سرور بسیاری ، که هر چه مرا کرده آمد اینجا و چه در دیگر جای همه به تایید اهورامزدا بود.

این پیست را من کورش بساختم ، کویر را پس زدم تا به خاک سفت رسیدم و خندقی پدید آمد. زان پس سنگ و شفته در آن انباشته شد. و روی آن شقته پسیت بنا شد. لاستیک دور پیست را از جزیره ای آوردند که اندونزی نامندش. آسفالت کف پیست کار کاناداییان بود. چمن مصنوعیش از بلاد ندرلند آمد ، سنگ ریزه اش از شیرکوه آمد. آلات تایمینگ اش را ژرمنها به اینجا آوردند و برنامه هایش را هندی ها نوشتند و کارتها از آمریکا و ایتالیا آمد ، مردم من بر همه آنها ناظر بودند.

پس اهورا مزدا مرا ، پیستم را و هر آن چه که بساختم بپایاد.

2003-11-03T16:58:00.000-08:00

I'm every thing & nothing all in one.
is it possible to find me?!!...

2003-10-28T12:57:00.000-08:00

این سوپره فایده نداره بستنی مگنومهاش همیشه با له شده با مونده است.

بله... بله ... صحیح میفرمایید اعلاحضرت...

2003-10-18T17:50:00.000-07:00

جریان Windows 95 رو که Fatal Error داده بود و یا Restart میخواست یا Shut Down به اونجا کشید که Restart کردیم ولی دیگه بالا نیومد. گفتیم جهنم ReInstall میکنم وسط Install کردن سر یه Error تخمی ما موندیم بدون OS این وسط !! حالا بیا و درستش کن !

دکتر هم دولول به دست وایساده داره هوار میکشه که من Enterprise Edition می خواستم کره خر ! این Professional Edition ه چرا ؟!!!

اومدم دیسک Boot بگذارم دیدم Floppy خرابه اومدم در کیس رو بردارم Floppy رو عوض کنم منبع تغذیه ترکید ترکشش هر دو تا چشمم و کور کرد دستم و بردم پشت کیس که کامپیوتر رو از برق بکشم جفت انگشتهام بی هوا رفت توی پیریز برق !

اوقات فراغت ام رو میرم آزمایشگاه آخه دارن روم تحقیق میکنن میگن این اثری که برق گرفتگی آخری روم ایجاد کرده خیلی منحصر به فرده و ممکنه استفاده نظامی داشته باشه. اگه اینطوری بشه خیلی معروف میشم مثل توپ صدا میکنه !

ورزش رو هم دارم ادامه میدم در حال حاضر کاپیتان تیم ملی نقشه خوانی بریل برای قایقهای کایاک چهارنفره هستم. برنامه ام واسه آینده هم اینه که خط بریل یاد بگیرم و اگه بشه اون Windows 95 رو با یه Keyboard بریل بیارم بالا....

فعلاً

2003-10-09T04:15:00.000-07:00

Don't KAL KAL with me PLS.
It's only 4 U'r safty.

2003-10-07T12:55:00.000-07:00

من هیچ وقت تصورش رو نمیکردم که یه دندون پزشک بتونه آدم دوست داشتنی باشه... چه برسه به اینکه اینقدر دوست داشتنی باشه... و چه برسه به اینکه من دوستش داشته باشم...

مرسی دکتر جون که منو از شر این عقل پایین راحت کردی !!!

2003-09-30T10:07:00.000-07:00

یا رب مپسند که لوطیان خوار شوند
کونیان نیزه به دست وارد بازار شوند

2003-06-06T18:42:00.000-07:00

کلي وزن کم کردم حالا نميدونم مربوط به حالت تهوعيه که بعد از غذا دارم يا اون دل درده! از همه بدتر اينکه حجم معده ام هم کم شده و زياد نميتونم بخورم واسه همين هم زود گشنه ام ميشه و مجبور ميشم غذا بخورم و باز داستان. دل درد تکرار ميشه عين يه شکنجه. تازه اينقدر توي يه وعده کم غذا ميخورم که سيگار بعد غذا هم ديگه اونجوري نميچسبه. پيپ که ميکشم شبش معمولا دست چپم خواب ميره! لب به مشروب که نميتونم بزنم، معده داغونه. جناب روده هم که گلاب به روتون گلاب به روتون يا از اين وريه يا از اون وري. دندونهاي عقل هم که قربونش برم قربونش برم احساس کرده که وظيفش بعد از در اومدن قراره جويدن لپم و دندانهاي آسيا بشه واسه همين هم بيشتر افقي در اومده تا عمودي. قلبم هم خيلي بانمک شده هر از چند گاهي انگار که يکي کم زده بوده حالا ميخواد جبران کنه با چنان فشاري ميزنه که کار 2 تا پمپاژ معمولي رو ميکنه فکر کنم.

احساس ميکنم شدم مثل يه Windows 95 که FATAL ERROR داده با اون ضربدر قرمزه و هرچي هم ميبنديش باز دوباره باز ميشه. دو راه بيشتر ندارم يا SHUT DOWN يا RESTART.

2003-05-28T17:27:00.000-07:00

خيلي وقته که ننوشتم ، اين وبلاگ يه جورايي واسه من يه جور دفتر خاطرات هم هست وقتي مدتي ميگذره و آدم مي خونه اين احساس رو دارم که دارم زندگي خودم رو مرور ميکنم.

توي اين مدتي که ننوشتم خيلي اتفاق ها افتاد که فکر ميکنم بهتره بنويسم تا بعداً از ياد نره. و البته خيلي ها هم قابل نوشتن نيست.

بهمن درسم تموم شد. البته تموم که چه عرض کنم پايان نامه مونده + رياضي مهندسي که بايد معرفي به استاد بگيرم. اوايل اسفند بابا و مامان از حج ميومدند که 3 اسفند رفتم يزد و تا 19 ام آمدم تهران و 27 عصر رفتم يزد. 29 ام از يزد با ماشين رفتيم بندر عباس و از اونجا با هوا پيما رفتيم کيش تا 7 ام فروردين که برگشتيم يزد. 10 ام من دستم رو عمل کردم و تا 22 فروردين دستم توي آتل بود. همون روز با بابا از يزد رفتيم تا ده بالا و برگشتيم. خيلي تند رانندگي کردم بيچاره بابا همش دستگيره در رو چسبيده بود.

سر انجام 25 فروردين سال 1382 شمسي دوباره به تهران باز گشتم. اسفند که رفتم يزد ماشين رو بردم و آخر اسفند با هواپيما رفتم و برگشتم اين بود که اين سري با ماشين خودم برگشتم که کارها رو رو به راه کنم. 27 ام يعني دو روز بعد ماشين من توي تصادف له شد و شوهر خواهرم 31 ام بردش يزد. 9 ارديبهشت يه 206 و يه پرشيا تحويل گرفتم که روز بعد يعني اولين روزي که 206 رو سوار شدم هم جريمه شدم و هم دم هرمزان زاپاس رو بردند. 18 ام رفتم چراغ برق با بهروز و زاپاس گرفتيم. تا پايين شهر رفتن تو تهران شده مسافرت تقريباً هر وقت ميخواي بري بايد يه همسفر خوب هم داشته باشي. ديگه همين امروز هم که يکشنبه 21 ارديبهشت 82 هست.

چقدر اتفاق افتاده بود! تازه با کلي سانسور! موضوع پايان نامه ام رو از اتوماسيون مطب پزشکان به خانه هاي هوشمند عوض کردم. ديدم بابا که استفاده بکنش نيست با دکتر جماعت هم همون بهتر که طرف نشه آدم اگه بخواد اجرا کنه. موضوع شيکي هم هست و براحتي هم همه جا قابل اجرا است. داستان سر خونه اي است که قابليت کنترل از راه دور ، قابليت عکس العمل نشان دادن به صدا و انجام يک سري وضايف بصورت خودکار و برنامه ريزي شده از قبل رو داره. که همگي در واقع از ترکيب سيستم هايي است که در بازار وجود داره. و کاملا پاده سازي عملي داره و در صورتي که بخواد پياده سازس بشه با آدم هايي سرکار داره آدم که سرشون به تنشون مي ارزه.

از نظر حال و روز اصلاً خوب نيستم خيلي دل ميگيره. حوصله هيچ کاري رو ندارم احساس ميکنم شدم مثل تام توي کارتون تام و جري و همه بلا هاي ممکنه داره سرم مياد.

2003-04-03T17:34:00.000-08:00

سلام

سال نو مبارک ! با کمی تاخیر البته. از 29 تا 7 کیش بودم بعد هم اومدم یزد و دست راستم رو عمل کردم و باید تا یه 10 -15 روز دیگه توی آتل باشه.

راستی تایپ کردن یه دستی اونم با دست چپ چقدر سخته مخصوصاً که با لپ تاپ نیم خیز هم باشه آدم توی رخت خواب !!

2003-02-24T17:30:00.000-08:00

اینقدر این مدت گرفتار بودم و در سفر که نمیدونم از کجا بگم....

تعطیلی های 22 بهمن رفتم اراک، جای همگی خالی خیلی خوش گذشت و عالی بود از همه بهتر اینکه با آدمهای جدیدی آشنا شدم که همه خوب و باحال بودن. از بیلیارد هم که خفه کردم خودم رو اونجا و مقدار متنابهی هم Playstation 2 بازی کردم. بطور کلی و در یک جمله از لحاظ فرهنگی، حسی، بیلیاردی و ... خیلی مسافرت خوبی بود.

از که مسافرت برگشتم یه خورده به کارهای دانشگاه رسیدم و شنبه هم که راه افتادم اومدم یزد. توی اتوبان قم هم لاستیک ترکوندم با سرعت 160-150 ولی نه خودم چیزی شدم و نه ماشین. جالب اینجا بود که باز حس ششم ام از شب قبل خبر میداد که توی این سفر یه اتفاقی قراره بیوفته. خدا رو شکر که به خیر گذشت.

بابا و مامان امروز صبح از حج اومدن و بسی مسرور شدیم. فعلاً بازار مهمونی و مهمونی بازی داغ داغ است. 12 هم که تولد نوید آتیش پاره است. بعد از اون باید برگردم تهران یه سر و سامانی به کارها بدم و عید هم که برنامه کرمان و کیش داریم.

توی یزد هم کلی کار دارم این بار دیگه فقط برنامه خوردن و خوابیدن نیست. کار معافی و پاسپورت رو اگه بتونم از همینجا انجام بدم خیلی راحت تره. برای کار جدید باید برم صحبت کنم و کارهای ماشین رو هم باید انجام بدم، که چه بخوام بفروشم و چه برگردونم تهران مرتب باشه.

برای 6 ماه اول سال 82 هم که برنامه از الان ریخته شده و فقط قبل از عید باید یه سری کار تحقیقاتی بکنم. کلاس های SQL و VC++ و Cisco رو باید برم (البته اگه چیزی اظافه نشه) و آخرهای تابستون هم باید برم دبی برای امتحان. عجب فعال شدم ها !!!! ....

فعلاً

2003-02-04T17:31:00.000-08:00

یاد تولد شازده چند سال پیش افتاده بودم، کلی خندیدم....

شب تولد شازده بود و همه جمع بودیم. و از اون شبهایی بود که تیمسار فوق العاده میشه. بعد از کلی شلوغی و سر و صدا و رقص و مشروب و .... چراغ ها رو کم کردند و برنامه والس بود. چراغ ها که روشن شد و دست زدن ها تموم شد و همه ساکت شدند. تیمسار با یه لحن خیلی جدی گفت: "لطفاً چراغ ها رو زیاد کنید یه سرشماری بکنیم، من فکر میکنم 2-3 نفر تلفات دادیم...."

کلی خندیدیم اون شب از دستش، یه تیکه جالب دیگه هم از این قرار بود که دوست دختر یکی از کسانی که مهمون بود حالش بهم خورده بود توی دستشویی و همونجا اطراق کرده بود و همه کسانی هم که مشروب خورده بودند میخواستن برن دستشویی. خلاصه یه 30 دقیقه گذشت و هر کدوم از ما که بلند شد بره دستشویی با در بسته مواجه شد.

بعد از 30 دقیقه تیمسار که خیلی بهش فشار اومده بود و برای بار دوم با در یسته روبرو شده بود، رو کرد به شازده و گفت: "شازده بلند میشی میری دستشویی به این خانوم محترم میگی توالت یه جای عمومیه، مدت زمان استفاده ازش هم محدوده، تا 5 دقیقه دیگه یا ایشون تشریف میارن بیرون یا من میرم تو...."

اون شب از اون حالتهایی بود که من از بس خندیده بودم دیگه نفس ام بالا نمی اومد. یادش به خیر...

2003-02-01T17:45:00.000-08:00

امروز رفتم برای پروژه پایان نامه و کارآموزی پیش استادم مهندس برومند. عجب دوست داشتنیه این آدم. دلم میخواست بپرم ماچش کنم. فکر بد نکنین ها این وصله ها به من نمیچسبه.... ولی خوب دیگه چه میشه کرد.
سال اولی که ما اومدیم دانشگاه همین مهندس برومند معاون گروه بود. ولی 1 سال بیشتر نبود و بعد رفت. من توی کل مدت تحصیل ام توی این دانشگاه 3 تا استاد بودن که واقعاً از صحبت کردن شون و درس دادنشون لذت میبردم و اون تصوری که توی ذهن خودم از یک استاد دانشگاه داشتم، با این آدم ها جور بود. منظورم همه فاکتورها است: اخلاق، لحن حرف زدن، سواد، تیپ و ...

و این 3 مرد خوش شانس عبارتند از : مهندس فرید برومند - مهندس امیر صدر نایینی - دکتر کامران لایقی (LOL)

میدونم که هیچ کدومشون اینجا رو نمیخونند ولی از ته دل به همشون میگم : از اینکه دانشجوی شما بودم خوشحالم و به این مضوع افتخار میکنم.

2003-02-01T17:23:00.000-08:00

بازگشت شکوه مندانه حضرت اجل، درویش درویشان، شیخ الشیوخ درویش السطنه را به عرصه بیلیارد کشور تبریک میگوییم. و مصادفت آن را با ورود امام قده سره الشریف به ایران به فال نیک میگیریم.

از طرف هیات بیلیارد ×××× مالان حسینی

پ.ن. خودمونیم این امتحان های ترم آخر چقدر منو بد دهن کرده. آقــــــــــای مـــــحــــــتــــــرم این چه وعــــــــضــــــــیــــــــتی یه ؟

2003-01-30T16:47:00.000-08:00

امتحانات تمـام شد به کل، تـــمـــام.....ولی 4 هفته طول کشید!!!.
چهارشنبه برای آخرین امتحان رفته بودم دانشگاه، دکتر ماموریان رو دیدم، یه شال گردن هم اداخته بود، شده بود عیت کاریداس....
حالا میمونه : حذف پزشکی ریاضی مهندسی، پروژه شیبه سازی، پروژه پایگاه، گزارش و امضای کار آموزی، پایان نامه.
فعلاً در حال استراحت مطلق هستم. بعدا بیشتر مینویسم.

2003-01-26T07:02:00.000-08:00

آخـــــــیـــــــــش...... 2 تا دیگه امتحان بیشتر نمونده که هر 2 تا هم آزمایشگاه....
چه حالی میده.... این ترم خیلی امتحان بود هر چی میدادم باز تموم نمیشد. ریاضی مهندسی هم که رفت برای معرفی به استاذ !! حذف پزشکی رو واسه همین چیزا گذاشتن دیگه!

شاعر میگه : نیوتن - رافسون ام کن.... با دندون دون دونم کن....

خیلی فشار اومده به چند جا ، انگاری سن رسیده به 50 !! توی مدت امتحانها همش مثل پیر مردهای 70 ساله داشتم زیر لب غر میزدم و بد و بیراه میگفتم. یه عادت دیگه ای هم که تشدید شده توی مدت امتحان ها اینه که بجای حرف زدن بیشتر صدا های نا مفهوم از خودم در میارم. مثل: هـــــوم ، اوهـــو ، مممممم و ....

دیشب به این نتیجه رسیدم که اگه یه بار دیگه به فوق لیسانس فکر کنم باید همچین خودم بزنم پشت گردنم که برق از چشمهام بپره.
مرتیکه مزلف (درست نوشتم ؟) آخه تو رو چه به این حرفا !! خیلی مرد بودی ریاضی مهندسی تو امتحان میدادی همه رو خلاص میکردی...

فعلاً

2003-01-20T12:23:00.000-08:00

امروز بعد از کلی تعمق و تفکر به این نتیجه رسیدم که درسته که من وجدان ندارم ولی شرافتم خفه ام کرده.

راستی امروز امتحان بد بود. یا بهتر بگم خیلی بد بود. ولی خدا رو شکر همه خراب کرده بودند، خدا رحم کنه این ترم آخری!!!
3 تا دادم 5 تا دیگه مونده، اصلاً حس خوبی نیست. ریاضی مهندسی چـی میگه ؟!.........من کیم ؟ اینجا کجاست ؟....

2003-01-16T14:46:00.000-08:00

یه روز یه خانومی مشغول گلف بازی کردن بوده که توپش می افته بین درختها. وقتی که میره بین درختها دنبال توپ بگرده، یه قورباقه میبینه که توی تله گیر کرده بوده. قورباقه میگه:" اگه منو آزاد کنی من 3 آرزوی تو رو برآورده میکنم."

خانومه قورباقه رو آزاد میکنه و قورباقه میگه:"ممنون که منو آزاد کردی ولی من فراموش کردم بگم که هر چیزی رو که آرزو کنی، همسرت 10 برابر بیشتر و بهتر از اون رو میگیره."

خانومه میگه مشکلی نیست و برای اولین آرزو میخواد که خوشگل ترین زن دنیا بشه. قورباقه میگه: "متوجه هستید که با این آرزو همسر شما هم خوش تیپ ترین مرد دنیا میشه؟"

خانومه میگه: "اشکالی نداره. چون اون موقع من زیبا ترین زن دنیا هستم و شوهرم هم عاشق من میشه"

قورباقه این آرزو رو بر آورده میکنه و برای دومین آرزو او میخواد که پولدارترین زن دنیا باشه.
قورباقه میگه:" این آرزو شوهر ت رو پولدارترین مرد دنیا میکنه و اون 10 برابر تو پولدار خواهد بود."

خانومه باز میگه :"این هم مسئله ای نیست چون هر چیزی که من دارم مال او هم هست و هر چیزی هم که او داره مال من."

قورباقه آرزوی دوم رو هم برآورده میکنه و می پرسه:"و آرزوی سوم ؟"

زن جواب میده:"آرزوی آخر من اینه که، یه سکته خیلی خفیف بکنم."

2003-01-10T05:54:00.000-08:00

متن کتیبه خشایار شاه (پلکان شرقی کاخ آپادانا) :

"خدای بزرگ اهورامزدا که این زمین را آفرید، که آن آسمان آفرید، که مردمی آفرید، که خوشبختی داد مردمان را، که خشایارشا را شاه کرد، یکی را شاه بسیاری، یکی را فرمانروای بسیاری، من هستم خشایارشا، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورهایی که همگونه مردم دارد، شاه در این کشور بزرگ و دورمرز، پسر داریوش شاه، یک هخامنشی.
گوید خشایارشا شاه بزرگ: آنچه مرا کرده آمد، اینجا و آنچه مرا کرده آمد در جای های دیگر، همه را به تایید اهورامزدا کرده ام. مرا اهورامزدا بپایاد! با دیگر ایزدان، و کشورم را، و هر آنچه را که کرده ام."

2003-01-01T16:32:00.000-08:00

سال نو میلادی مبارک !! عجب سالی بشه امسال...

2002-12-31T16:42:00.000-08:00

روز دوم
-----------

صبح روز پنج شنبه بعد از خوردن صبحانه توی هتل ، رفتیم پارکینگ ماشین رو برداشتیم ، از آنجا که رو نقشه نگاه کرده بودیم و اطراف میدان نقش جهان جاهای دیدنی زیادی داشت ، رفتیم به سمتش ، غافل از این که اون ساعت اونجا اصلاً جای پارک نیست و نزدیکترین پارکینگ هم پر بود. برای همین هم تصمیم گرفتیم بریم به سمت غرب اصفهان و از روی نقشه اولین جایی رو که نشونه گرفتیم منار جنبان بود.راستی اصفهان هم دارن کارای مترو رو براش میکنن، تا 10-15 سال آینده فکر کنم 2-3 تا ایستگاه را بیوفته.

خلاصه با توجه به اینکه ما توی نقشه به یه میدان باید میرسیدیم و ظاهراً‌میدان مورد نظر توی طرح مترو افتاده و خراب شده ، مجبور شدیم آدرس بپرسیم و کم کم ما رو به جایی راه نمایی کردن که بیشتر به کوچه پس کوچه های ده شبیه بود. بعد از کلی پیچ و واپیچ افتادیم توی یه خیابون اصلی دیگه و بعد از 180 دور زدن شروع کردیم پیشروی به سمت منار جنبان، سر آدرس پرسیدن خیلی خندیدیم، قضیه از این قرار بود که طبق نقشه توی این خیابونی رو که ما باید پیدا میکردیم و میرفتیم باید نزدیک به هم 3 تا اثر باستانی باشه : منار جنبان – آتشگاه – برج کبوتر ، برای آدرس پرسیدن هر جا که وایمیستادیم و میگفتیم برج کبوتر با تعجب میگفتند نداریم همچین چیزی ، شازده میگفت این جزء آثار باستانیه که هنوز دارن میسازن افتتاح نشده !!!

خلاصه بعد از رد کردن منار جنبان ، رسیدیم به کوه آتشگاه (بیشتر تپه بود تا کوه) ، تا اونجایی که میشد با ماشین رفتیم و بقیه رو پیاده ، تقریباً‌ وسط راه پیاده رو یه منبع بزرگ سیمانی آب بود که کنار اون یکم استراحت کردیم و من از اونجایی که جاده صعب العبور بود و چیز جالبی هم به نظرم اون بالا نبود همونجا وایسادم و شازده رفت بالا و برگشت (اینم حکایت اسکی کردنشه! نکن این کارو با خودت!!)

بعد از ماجرای کوه و کوه نوردی رفتیم منار جنبان. به خاطر اینکه مردم خیلی بد میجنبوندند و بنا داشته خراب میشده مقرر شده تا راس ساعت های معین منار ها توسط مامور مربوطه جنبانده شود. خوشبختانه ما 10 دقیقه فقط باید صبر میکردیم که آقای مامور بیاد بجنبونه !! و ما هم رفتیم طبقه بالا برای تماشا، مقطع پله ها دایره بود و بالا رفتن از آن چندان آسان نبود. خلاصه مامور میراث فرهنگی با کمی تاخیر تشریف آوردند و با تکان دادن یکی از مناره ها ، مناره دیگر تکان میخورد. دلیلش رو هم که فیزیک دبیرستان میخوندیم. ( هم فرکانس بودن و دیاپازن و ...)

از منار جنبان به سمت محله جلفا حرکت کردیم، به 2 منظور اساسی : دیدن کلیسا بیت الحم و رستوران خوان گستر که قبل از راه افتادن من آدرسش رو گرفته بودم. روز قبل از یه پسر جوون توی خیابون آدرس محله جلفا رو پرسیدیم گفت چیه ؟ ودکا میخواین ؟ گفتیم نه آقا چلوکباب میخوایم. خیلی باحال بود. اما این بار دیگه از روی نقشه راحت رسیدیم به کلیسای بیت الحم. روی نقشه 2 تا کلیسا بود نزدیک به هم به اسمهای بیت الحم و وانک که ما یه علت نزدیکتر بودنش به خیابان کلیسای بیت الحم رو انتخاب کردیم ولی بعد از کمی پرس و جو متوجه شدیم که کلیسای وانک اون قدیمیه است و کلیسای بیت الحم همونقدر دیدنیه که مسجد محل ما دیدنیه. البته اگر هم میخواستیم ببینیم هم راه نمیدادند.

پیاده رفتیم از توی کوچه های محله جلفا راه افتادیم به سمت کلیسای وانک ، محله جالبی بود، کوچه های سنگفرش بود. به کلیسا هم رسیدیم گفتند بسته است یکی دو ساعت دیگر باز میکنند. ما هم به اتفاق رفتیم رستوران خوان گستر که طبقه پایین هتل جلفا است و باز هم چلوکباب که با البرز انصافاً‌ برابری میکرد. بعد از چلوکباب هنوز تا باز شدن کلیسا برای بازدید حدود یک ساعت وقت داشتیم و برای همین تصمیم گرفتیم بریم ماشین رو که از آن نسبتاً‌ فاصله گرفته بودیم برداریم و هم پل مارنان را در این فاصله ببینیم. این کار رو هم کردیم البته از روی پل رد نشدیم، از توی ماشین نگاه کردیم از بس هوا گرم بود و ما هم شکمهامون پر بود.!!! این پل خیلی باریک تره نسبت به پلهای دیگه و قدمتش هم به نظر کمتر از 33 پل بود. فکر میکنم حداکثر 2-3 نفر پیاده میتوانستند از کنار هم رد بشوند. بعد از اون هم به علت پیدا نکردن باغ پرندگان برگشتیم کلیسای وانک، دم کلیسا هم حدود 20-30 دقیقه معطل شدیم چون بلیط فروش نیامده بود.

کلیسای وانک یک ساختمان داشت با نقاشیهای خیلی قشنگ دیواری که تا نزدیک سقف ادامه داشت. و یک موزه. توی این موزه هم چیزهای جالبی بود از همه جالبتر یک تار مو بود که زیر میکروسکوپ گذاشته بودند. و وقتی نگاه میکردی از میکروسکوپ یک جمله از انجیل نوشته شده بود. و کار دست بود و در توضیحاتش آمده بود که فردی که این کار رو انجام داده با تمرکز از لرزش دستش جلوگیری میکرده.

....ادامه دارد....

2002-12-22T15:05:00.000-08:00

آخیش.. بهتر نشد ؟

2002-12-20T15:21:00.000-08:00

خیلی وقت بود که میخواستم از سفر بنویسم و نمیشد.

روز چهارشنبه 13 شهریور از تهران حرکت کردیم به سمت اصفهان ، من رفتم دم خونه شازده و بعد از گذاشتن وسایل ایشون داخل ماشین راه افتادیم به سمت اصفهان حدود 1-1.5 ساعت بعد رسیدیم به عوارضی قم ، همون اول جاده کلی به یاد بهراد و پارسا و کیارش افتادیم. من و شازده هر دو نظرمون این بود که بهراد اگر ایران بود حتماً می آمد ، تیمسار از اولش هم حاظر نبود به خودش سختی بده و کار بهانه است و در مورد پارسا هم مطمئن بودیم که اگر بود گیتا اجازه نمیداد بیاید. سر همین موضوع کلی خندیدیم.

توی اتوبان قم حدود کیلومتر 80 مسیر انحرافی بود که بعد از 10-15 کیلومتر دوباره بر میگشت به اتوبان ، ما وارد جاده انحرافی شدیم ولی جایی که باید می پیچیدیم و بر میگشتیم توی اتوبان رو رد کردیم ولی خدا رو شکر کار نپیچید و ادامه این جاده هم همون جایی رفت که باید میرفت. !!

بین قم و دلیجان یه توقف کردیم و شازده رفتند برای اجابت مزاج که من هم این صحنه تاریخی رو ثبت کردم. البته عکسش زیاد مستحجن نیست خدا رو شکر .

به اصفهان که رسیدیم بهروز رفت عهد بغل یه سرگرد نیرو انتظامی برای آدرس پرسیدن ، یارو هم یه آدرسی به ما داد که ظاهراً درست نبود چون به جایی نرسیدیم. ساعت 2 بود فکر کنم و ما هم هر 2 گرسنه ، بعد از کلی آدرس پرسیدن رسیدیم به چهار باغ و رستوران خان سالار ، چلوک (به قول شازده) رو که بسیار هم عالی بود خوردیم و راه افتادیم برای پیدا کردن هتل و خیلی زود هتل عالی قاپو رو انتخاب کردیم و برای 2 شب اتاق گرفتیم. تنها عیبش این بود که پارکینگ خود هتل شده بود نیروی مقاومت بسیج و پارکینگ مجتمع عالی قاپو باید استفاده میکردیم که شبها بعد از 1 بسته میشد و از تا هتل هم یه 200 متری بود.!

بعد از کمی استراحت ، دوش و ... رفتیم برای یه کم پیاده روی و خریدن نقشه و دیدن 33 پل. کنار 33 پل یه سری از مدم فشفشه بازی میکردن. یه رسمی هم مثل داشتند که کفش و جورابشون رو در می آوردند و از کنار پل از روی سنگ فرش پایه پل از عرض رودخانه رد میشدند ، عمق آب حدوداً تا مچ پا بود و خیلی هم آروم جریان داشت. شازده میگفت هر کسی اینکارو بکنه به مرادش میرسه حالا راست و دروغش پای خود ایشون. شب 33 پل خیلی قشنگ بود و مهمترین ویژگی اش بین پل های دیگه این است که در عریض ترین قسمت رودخانه بنا شده و بیشترین طول رو داره. و نکته جالب دیگه اینه که هنگام ساختش برای محکمتر شدن ملات پل به ملاتش سفیده تخم مرغ اظافه کرده اند.

بعد از کمی پیاده روی در چهار باغ و خرید نقشه متوجه شدیم که تعریف اصفهانی ها از بالا و پایین با تهرانی ها کاملاً متفاوت چون چهارباغ به وسیله زاینده رود به 2 قسمت شمالی جنوبی تقسیم میشه و اصفهانی ها به شمالی میگن چهار باغ پایین و به جنوبی میگن چهار باغ بالا. البته با توجه به اینکه محله های اعیانی اصفهان بیشتر در جنوب شهر است. بالا و پایین بجای شمال و جنوب از موقعیت اجتماعی منطقه گرفته شده.

بعد از خوردن شام ، پیاده تا هتل شاه عباس رفتیم که نزدیک بود یه پراید بزنه به شازده که این صحنه باعث کابوس همون شب بهروز شد. ولی انصافاً خیلی بد رانندگی میکردند. چراغ قرمز رد نکردن اونجا یه کار عجیب بود و ماشینهای پلاک اصفهان اکثراً رد میکردند. پیاده از خیابون هم هر با ما رد شدیم یه ماشین با پلاک اصفهان به ما راه نداد. موتوری و دوچرخه ای هم خیلی زیاد بود آدم گاهی احساس میکرد زنبور ها حمله کردند. کلاً‌ وضع رانندگی و آدرس دادن در اصفهان افتضاح است.

خلاصه از هتل عباسی به مقصد باشگاه بیلیارد راه افتادیم و بعد از کلی پیاده روی رسیدیم و یک ساعتی بازی کردیم و برگشتیم هتل و شازده میخواست بخوابه من هم تازه اومده بودم توی رختخواب و میخواستم هری پاتر بخونم ، شازده میگفت آخه این مال گروه سنی زیر 15 ساله ! خبر نداره من تن تن که مال گروه سنی زیر 8 ساله رو هم من هر سال یه بار دوره میکنم. !!

خلاصه بعد از کلی خندیدن و اهم اوهوم شازده و خوندن 15-20 صفحه من هم رضایت دادم به خواب. حدود ساعت 4-5 صبح بود که با صدایی شبیه به جغد از خواب پریدم ، لای چشام و باز کردم دییدم شازده روی تخت نیم خیز شده با چشای بسته و 2 تا دستهاشوهم گرفته جلوش و میگه : "اهــــــــــــــــــــــــــــــوووووو" ، خیالم راحت شد که شازده کابوس دیده و بدون اینکه چیزی بگم لای چشمام رو بستم و دوباره خوابیدم.

فردا صبح شاده تعریف کرد که خواب دبده یه پراید سفید پلاک اصفهان داره میزنه بهش ، من تا آخر مسافت هر بار یاد این موضوع می افتادم قاه قاه میخندیدم. و عکس العمل خودم که فقط چشمام رو باز کردم این صحنه رو دیدم و باز خوابیدم.

2002-12-11T22:25:00.000-08:00

وقتی اسکندر به پاسارگاد حمله کرد توی مقبره کورش کبیر لوحی بود به سه زبان (فارسی باستان-ایلامی-بابلی) که در آن اینطور نوشته شده بود:

"ای انسان هر که هستی و از هرکجا که بیایی ، میدانم که روزی بدینجا خواهی آمد. بدان این منم کورش پسر کمبوجیه یک شاه هخامنشی ، که این دولت وسیع را برای پارسیان بنا نهادم. پس بر این خاکی که بدن بیجان مرا در بر گرفته رشک مبر. بگذار و از اینجا برو"

وقتی اسکندر این لوح را خواند از خراب کردن پاسارگاد صرف نظر کرد ، اما بعد از اینکه اسکندر مرد افسرانش پاسارگاد رو خراب کردند

2002-11-11T17:52:00.000-08:00

سلام

خیلی وقت بود ننوشته بودم ، البته یه چند باری در مورد سفر یه چیزهایی نوشتم که هر بار هم قبل از اینکه Save کنم یا کامپیوتر چت زد ،یا برق رفت و ... احتمالاً خیلی چرت و پرت نوشتم... بگذریم حالا جریان سفر و خاطراتش و نظر خودمو در مورد آدم های این شهرهایی که دیدیم (اصفهان-یزد-شیراز-کرمان و ... ) بعداً مینویسم.

ماجرا از اونجا شروع شد که پریشب که اومدم از خونه برم بیرون دیدم ماشین روشن نمیشه و باتری ریق رحمت رو سر کشیده و از اونجایی که اوضاع مالی بنده بدجوری بهم ریخته و پول ابطیاع باتری موجود نیست و ضمانت نامه این باتری گرانقدر هم مفقود شده و من هم نمیخوام از پدر گرامی پول بگیرم به این نتیجه رسیدم که فعلاً ماشین یه مدت لالا بفرمایند و من هم توی این مدت هم طعم بی ماشینی رو که سالها بود نچشیده بودم یه خورده یادم بیاد.

دوشنبه صبح من دانشگاه کلاس ریاضی مهندسی دارم و حضرت استاد هم چنان حضور و غیاب میفرمایند که شمرابن ذی الجوشن هم جرات غیبت بیشتر از سه جلسه رو توی کلاس ایشون نداره و من هم که توی غیبت کردن دست امام زمان (عج) رو ازپشت بستم و 3 جلسه غیبت رو هم هنوز هیچی نشده پر کردم و با توجه به اینکه ترم آخرم و تا حالا دو بار با همین استاد درس گرفته بودم که هر دوبار به خاطر غیبت از امتحان محروم شدم ، این امر به من مشتبه شد که شرکت نکردن در کلاس موجب پشیمانی است.خلاصه میل اقدس همایونی ما بر این شد که در کلاس ساعت 8 استاد رو مفتخر به وجود مبارک کرده و از این درخت تناور ریاضی مهندسی خوشه ای بچینیم !!!

نمیدونم چی شد که به این فکر افتادم که فاصله بین خونه و دانشگاه رو پیاده برم، یعنی از اوین تا اسکان !! شب رو بیدار موندم و صبح از ترس سرما کلی لباس پوشیدم و یه کفش راحت هم پوشیدم و ساعت 7 از خونه زدم بیرون.

توی راه کلی چیزهای بامزه دیدم و برای جلوگیری از کتک خوردن سعی میکردم بجای خندیدن بیشتر لبخند بزنم، خدا رحم کرد که پدراکس نبود وگرنه حتماً کتک رو خورده بودیم. اولین چیز جالبی که دیدم توی را یه مینی بوس بود که از روی جوب و جدول پرش کرده بود و کوبیده بود به یه درخت توی پارک وی ، داشتم پیش خودم فکر میکردم که کار سختی کرده انصافاً وقتی رسیدم به ماشینه دیدم رانندش کپی دکتر کاظمیه ، خیلی خودمو کنترل کردم که نخندم چون از قیافه دکتر کاظمی معلوم بود که اگه بخندم همونجا کتک سیری میخورم.

توی خیابون پهلوی که میودم پایین ، نزدیکهای پارک ملت توی 30 ثانیه 3 تا آدم دیدم که دستشون تا مچ توی دماغشون بود، انگار هوای پارک و درختها بچه ها رو سر ذوق آورده بود.

خلاصه بعد از 1 ساعت و 9 دقیقه و 17 ثانیه و 7 دهم ثانیه من که دیگه میلنگیدم رسیدم به دانشگاه ، موضوع جدیدی هم که کشف کردم اینه که کوچه دانگاه خیلی درازه اصلاً بهش نمیاد چون 10 دقیقه فقط رفتن کوچه طول کشید.

بعد از کلاس هم اومدم خونه (البته دیگه با تاکسی) خوابیدم تا 5 بیدار شدم یه چیزایی خوردم دوباره ساعت 9:30 خوابیدم تا 2 !!! الان هم کاملاً میلنگم و مصدوم شدم فکر میکنم تا یه مدتی نتونم توی میادین حاضر بشم.

یکی نیست بگه آخه سوپرمن! نمیشه شما پیاده روی نفرمایید ، یا حداقل اگه بعد از 5 سال میخوای پیاده روی کنی از نیم ساعت شروع کنی !!!

2002-09-03T14:10:00.000-07:00

لنگر بالا ، بادبان ها رو بکشید ، 45 درجه به سمت جنوب غرب....
اصفهان بپپا که شازده و درویش اومدن...

2002-08-24T13:58:00.000-07:00

نگفته بودم که من تذکره نویسی هم میکنم .... این هم چند نمونه از تذکره هایی که نوشتم ، البته فقط تیکه های اولش چون بقیش فکر میکنم خصوصی باشه ....

تذکره شیخ الشیوخ بهراد

آن ژرمن عجم نژاد ، آن عصوه علم و عناد ، آن رونده تحت الماء ، آن معاند النساء ، آن متوقف در آمریکا ، آن دوستارنده جامائیکا ، آن خسیس قهار ، آن زننده سر با ماشین چهار ، آن یار جانی ، آن مظهر مهربانی ، آن فارغ از نا امیدی ، آن پیچنده جوینتهای اسیدی ، آن ترکش خورده از نوشابه ، آن مخالف هر نوع باده ، آن سوار بر خر مراد ، آن ره رو دوم خرداد شیخنا و مولانا بهراد ، اهل معرفت و صفا بود و در عمل بی صدا بود داعماً از این سو به آن سوی جهان بود.

تذكره شيخ تمساح الدوله

آن دارنده عيون نافذ ، آن شناسنده سوراخها و منافذ ، آن ساكن ونكوور ، آن عاشق رنجروور ، آن رخت بربسته از ايران ، آن مقتداي بيشه دليران ، آن صاحب موي قليل ، آن متخصص كلنگ و بيل ، آن دارنده محاسن بزي ، آن سوسمارِ دو زي ، آن 2t ِ ناطق ، آن رئيس جمهور سابق ، آن توليد كننده كيف و ساك ، آن كننده دختر چاق ، آن عارف معرفت ازلي ، آن ملبس به شلوار لي ، آن گوهر مطلق صفا ، آن باحال با وفا ، شيخنا و مولانا و وتدنا ، پارسا ، طويل القامه بود و اسپورت الجامه بود.

تذكره تيمسار مئزالرئيس

آن تيمسار بازنشسته ، آن رفته به كار تا دسته ، آن مولاي هر افسر و تيمسار و سرهنگ ، آن روي آورده به كار فرهنگ ، آن طرفدار منچستر ، آن شليك كننده با وينچستر ، آن صاحب عيون خمار ، آن برنده پاي ميز قمار ، آن ساكن شهرك غرب ، آن خورنده غذاي چرب ، آن راكب ماشين شاسي بلند ، آن دوست دارنده دختران لوند ، آن مهندس صنايع ، آن جوينده منافع ، آن آكل پيتزا براي صبحانه ، آن برپادارنده محافل شبانه ، آن پيچنده پنجاه و هفت ، آن دارنده يك چاه نفت ، آن مشتري دايم پپروك ، آن علاقه مند به كفش نبوك ، آن قوي تر از آرش ، شيخنا و مولانا كيارش ، دوست دار بنگ بود و در كابينه وزير جنگ بود.

تذكره شازده ملوك الطوايف

آن بازمانده شاهان قجر ، آن نواده سلطان سنجر ٬ آن آمده از بلاد کرمان ٬ آن مقتدای طایفه رندان ، آن شازده درباری ٬ آن رییس کمیته ادواری ٬ آن نماینده رهبری در امور ٬ آن شفا دهنده چشمان کور ٬ آن بازمانده از عهد عتیق ٬ آن غواص بحر عمیق ٬ آن شاعر عالي مقام ، آن خورنده گوشت خام ، آن سلطان مكان و زمان ، آن خواننده انواع رمان ٬ آن هم زننده قند در چایی، آن رونده به استاديوم بر دوش دايي ، آن آكل كله پاچه و شلغم ، آن مخالف خوردن پیچ و خم ، آن طرفدار تيم آبي ، آن نویسنده بر کاغذ کاهی ، آن شهره عام و خاص ، آن مهندس های كلاس ، آن آشناي امروز و ديروز و پريروز ، شيخنا و مولانا بهروز ٬ سلطان زاده بود ، بر طریق کرامت آزاده بود و رفیق علی بابا زاده بود.

تذکره شیخ درویش السلطنه

آن درویش بازنشسته ، آن رخت از ولاد بر بسته ، آن مظهر و نماد سادگی ، آن دچار شده از مدرس به پارگی ، آن خورنده الکل با باواریا ، آن کشنده پشه مالاریا ، آن یزدی نجیب ، آن کننده کارهای عجیب ، آن کشنده 2T در پیپ ، آن دست کننده در جیب ، آن دوستار سابق خاتمی ، آن بیننده فیلمهای کیا رستمی ، آن دوستار رایانه ، آن مخالف دادن یارانه ، آن عاشق سیگار و فندک ، آن زننده سابق عینک ، آن راکب بر پژو ، آن مرتب کننده کشو ، آن پزنده کته استاندارد ، آن فریاد زننده جیغ و داد ، آن طبیب مادر زاد ، آن دوستار مردم شاد ، آن متنفر از گوشت مرغ ، آن دارنده بازوی ستورگ ، آن حل کننده معادلات دیفرانسیل ، آن دارنده انواع پتانسیل ، آن اکانت گرفته از ندا ، شیخنا و مولانا رضا ، درویش زاده بود و خورنده انواع باده بود و گند درس خواندن را سر داده بود.

فعلاً...

2002-08-17T14:20:00.000-07:00

یه اسم جدید پیدا کردم برای آشپزخونه ام ، مزرعه کشت باکتری...

2002-08-16T15:38:00.000-07:00

بعضی وقتها هیچ چیز جز نوشتن نمیتونه به آدم کمک کنه ولی وقتی میخوای بنویسی می بینی که نوشتن یادت رفته....

2002-07-31T17:37:00.000-07:00

سلام

خیلی وقت بود که ننوشته بودم، تصمیم گرفته بودم که بعد از امتحانها کلی بیام اینجا بنویسم ولی به دلایل مختلفی که هیچکدوم هم ربطی به هم نداره موفق به انجام این کار نشدم، بد نیست یه کم راجع به این دلایل اینجا بنویسم...

بلافاصله بعد از امتحان ها یه سگ آوردم که اسم جونیوره و این موجود شیطون که خیلی هم با نمک و دوست داشتنیه همه وقتم رو گرفته بود چون یا باید به این حضرت غذا میدادم یا باهاش بازی میکردم و یا برای گردش و امتنان مذاج ایشون رو بیرون میبردم، خلاصه وقتی خبر سگ دار شدن ما به والده مکرمه در یزد رسید ایشون با تمام قوا نگهداری سگ در آپارتمان رو رد کرده و دستور فرمودند که نسبت به انتقال این موجود بخت برگشته به محلی دیگر سریعاً اقدام شود . خلاصه کلام مدتی هم مشغول پیدا کردن یک صاحب خوب برای جناب جونیور بودم و بلاخره در دقیقه 90 یک شب قبل از تشریف قرمایی مادر محترم این مهم تحقق بافت.

و اما از خود جونیور بگم براتون که یه پارچه نمکه بچه ام ، فقط اشکالش اینه که همش میخواد از خونه بیاد بیرون و مواقعی که میخواستم از خونه برم بیرون با اینقدر ناله میکرد که منصرف میشدم و یا با ناراحتی و عذاب وجدان میرفتم بیرون و در اصرع وقت برمیگشتم خونه. ولی خیلی سگ باهوشی بود و صد البته فوضول ، وقتی کسی زنگ آیفون رو میزد ایشون دم در ناله مکردند تا من در رو باز کنم که از فرط فوضولی هلاک نشه و در اولین فرصت ببینه که کی از پله ها بالا میاد. وقتی هم باهاش بازی میکردم زیاد که هیجان زده میشد گاز میگرفت البته نه خیلی محکم...

خوب ازجونیور و صفات عالیه که بگذریم ، بعد از رفتن ایشون بلافاصله به اتفاق همه خانواده عازم کیش شدیم و یه 5 روزی هم اونجا بودیم و جای همگی خالی خیلی هم خوش گذشت و در برگشت هم طوری سرما خوردم که حالم جا اومد ، راستی توی کیش به این نتجه رسیدم که حیوان ها خیلی از آدم ها بیشتر به حرف بزرگتر ها گوش میدن ، چون میزان فرمان پذیری جونیور 8 ماهه خیلی بیشتر از بچه های خواهر من بود که یکی 5 سال و یکی 4.5 ساله هستند.

فعلاً کافیه بقیه اش رو بعداً میگم...

2002-06-15T14:26:00.000-07:00

طبق معمول سنوات اخیر دم امتحان ها شده و باز من درس نخوندم و آنگاژه ام 1000 تا !!! این جام جهانی هم هم ساعت هاش بده هم تاریخ هاش ك من که رفتم یکی از درسها ام رو حذف کردم چون با فینال تداخل داشت !
به خاطر همین هم هست که کمتر فرصت میکنم بنویسم و صد البته با مشکل دایمی یعنی فراخی ماتحت مبارک هم همچنان دست به گریبان هستم.

خوش به حال کسایی که امتحان ندارن و میتونن هر کاری که دوست دارند بکنن ٬ از جمله Weblog نویسی ... اینجا است که به یاد این شعر معروف می افتم که میگه:

سعدیا شیراز داری نان مفت
میتوانی شعرهای خوب گفت

گر بیایی یزد و شربافی کنی
مهره از کونت بیوفتد جفت جفت

فعلاً...

2002-06-08T19:34:00.000-07:00

راستی یادم رفت بگم ! من برزیل و ایتالیا رو دوست دارم... دعا کنید...
این داور احمق انگلیسی که دیروز کلی حال همه رو گرفت...

2002-06-08T19:32:00.000-07:00

سلام

یه فایل دیگه درست کردم برای مرحله حذفی جام جهانی که از اینجا میتونید بگیریدش... چطوره ؟

2002-05-21T16:39:00.000-07:00

چند وقت پیش یه PDF درست کردم که برنامه جام جهانی 2002 است به ساعت ایران و تاریخ شمسی که به ترتیب تاریخ مرتب شده ، از اینجا میتونید بگیریدش...

راستی یه خبر خوب ، ScrollBar رو میارم سمت راست بزودی...

2002-05-21T16:23:00.000-07:00

من هنوز زنده ام ... تو این یکی دو روزه مینویسم باز...

فعلاً

2002-05-02T14:08:00.000-07:00

گزارش مسابقات کرم دوانی در رستوران سارا 30 Minutes (تهران برگر سابق)

امروز بعد از دانشگاه من که خیلی گشنه بودم به اتفاق شازده ملوک الطوایف که ایشون هم بسیار گشنه بودند رفتیم رستوران سارا 30 Min (تهران برگر سابق) و از اونجا که دیشب بین دونیمه فوتبال رئال – بارسلون استیک ٬ سیب زمینی همین تهران برگر رو خورده بودیم ٬ سر کلاس چیز برگر و سیب زمینی تصویب شد که البته شازده سالاد تاکو رو هم بصورت تبصره اعمال کردند. غذا رو آوردند و شروع کردیم به خوردن ٬ من هم با ولع تمام نصف سیب زمینی رو تموم کرده بودم و داشتم به این موضوع فکر میکردم که چه خوبه باز میتونم با طرف چپ دهنم غذا بخورم و میخواستم لقمه آخر رو بگذارم دهنم که احساس کردم یه چیزی روی انگشت شصتم وول میخوره خوب که نگاه کردم دیدم یه کرم کوچولو سسی شده روی انگشتم وول میخوره در سس رو برداشتم و گذاشتمش روی در سس که دایره شکل بود انگار کلی حال کرده بود که زنده مونده و شروع کرد به یورتمه رفته روی لبه دایره ای شکل . مسئول رستوران رو که صدا زدیم وقتی اومد کرمه سرعتش رو واسه خود شیرینی یا شایدم از ترس بیشتر کرد ٬ یا رو صاحب رستوران کلی معذرت خواهی کرد وقتی گفت یه چیزبرگر دیگه براتون بیارم ؟! من همزمان هم خنده ام گرفت و هم حالت تحوع بهم دست داد. خلاصه ما که بلند شدیم بریم بیرون اومد 2 تا کارت بستنی مجانی بهمون داد ٬ من 2 تا کارت بستنی دیگه هم دارم اگه کسی به کارش میاد بدم بهش... چون میترسم توی بستنی مخصوصش عنکبوت داشته باشه...

فعلا ً...

2002-04-19T15:45:00.000-07:00

من از آمپول میترسم مگه چیه ؟! همه میگن زشته یه مرد 24 ساله از آمپو بترسه و بچه ها هستند که از آمپول میترسند ٬ اگه این طور باشه واقعا ً من تا آخر عمرم بچه باقی میمونم ٬ اصلا ً مگه بده آدم بچه باشه ؟ هر کسی رو که بگین توی این دنیای بزرگ از یه چیزی میترسه و من هم ترسم از آمپوله ٬ البته منظورم تزریق عظلانی است. از آمپولهایی که توی رگ زده میشه و حتی سرم هم نمیترسم اما امان از وقتی که صحبت از آمپول زدن به ماتحت مبارک میشه ٬ من دو تا پا دارم دو تا پا هم قرض میکنم و الفرار....

شاید این ترس من ناشی از بد آمپول زدن های بابام باشه٬ من بچه که بودم هر وقت سرما میخوردم یکی از دوستان صمیمی پدرم که پزشک کودکان بود فوری 2 تا پنیسیلین 600000 و یک 1200000 برام تجویز میکرد و بابام خودش برام میزد ولی از اونجا که پدر من جراحه احتمالاً فکر میکرد که من بیهوشم و چنان آمپول رو بهم میزد که به قول معروف دستم راست وای میستاد !! البته برای مهار من و آمپول زدن به من معمولا ً تمام اهالی خونه باید همکاری میکردند و بعد از کلی تعقیب و گریز که من رو دستگیر میکردند یکی باید پاهام رو میگرفت ٬ یکی دستام رو تا به من آمپول رو بزنن کلی هم توی دلم به اون دکتر کودکان فحش و بد و بیراه میگفتم و نفرینش میکردم. گاهی که من و بابا تنها بودیم توی خونه و و من باید آمپول میزدم اوضاع خیلی با نمک تر میشد ٬ بابا همینطور که داد میزد پشت سر من آمپول به دست میدوید و وقتی میگرفتم از اون جایی که کسی برای گرفتن من نبود باید دو تا پاهام رو با پاهاش میگرفت و با یه دست هم دو تا دستام رو و با دست دیگه آمپول رو بهم میزد ٬ الان که خودم اون صحنه رو تجسم میکنم از خنده میمیرم. از همه با نمک تر اینه که میگفتن خودت رو سفت نگیر !! آخه مگه همچین چیزی ممکنه ؟ سوزن به اون تیزی رو فرو میکنن توی کون مبارک و میگن شل کن ! بابا بیخیال ! مگه میشه آدم شل باشه در اون حالا عضلاتش ؟! یادمه کوچیکتر که بودم مامانم همیشه وقتی من مخواستم آمپول بزنم میگفت دست منو گاز بگیر و من هم چنان گازی از دست مامان بیچاره میگرفتم که جاش تا چند روز روز دستش میموند ٬ عجب کارهایی که نمیکنه این عشق پدر و مادر به بچه ها ٬ من فکر میکنم اگه روزی بچه ای داشته باشم که دستم رو گاز بگیره چنان شوتش کنم به دیوار که همون جا ریق رحمت رو سر بکشه.

فعلا ً

2002-04-10T14:01:00.000-07:00

بسی عزم نوشتن همی داشتیم لیکن کنون که قصد تحقق بالقوه را به بالفعل داشته ایم... از اوضاع چنین مینماید که ما را حال بسی اندازه تر از آن باشد که توان نوشتن باشد....

2002-04-09T11:08:00.000-07:00

این اسراییلی ها و فلسطینی ها هم دیگه گندش رو در آوردن ... کم کم دارم به این نتیجه میرسم که پیشنهاد شازده ملوک الطوایفی بهترین راه حل باشه، من طرح ایشون رو تکمیل کردم ، طرح پیشنهادی به شرح زیر است :

کل اسراییل و فلسطینی ها رو بکشیم و یه تعدادی مساوی از هر دو طرف زنده نگه داریم، تپه داوود و بیت المقدس رو هم با خاک یکسان کنیم، حتی تپه رو هم صاف میکنیم ، دورش رو سیم خادار میکشیم ،4 تا برجک میگذاریم 4 طرفش، هر کسی هم بره تو این قسمت با تیر میزنیمش، میگیم آقا جان دیگه هیچی نیست سرش دعوا نکنید، بقیه زمین ها رو هم نصف میکردیم نصفش ماله فلسطینی ها ، نصفش هم مال اسراییلی هایی که زنده گذاشته بودیم ! عادلانه نیست ؟ ... فکر نمیکنم دو طرف با هیچ راه دیگه ای به توافق نمیتونن برسن !

راستی من اگه یه موقعی تو این مملکت کاره ای میشدم تمام کادر اداری و اساتید دانشگاه آزاد رو جمع میکردم توی استادیوم آزادی میبستم به رگبار... یه بار هم فکر میکنم اینو به مسئول آموزش دانشگاه گفتم !

فعلا ً....

2002-04-08T13:50:00.000-07:00

سلام

خوب مراحل طراحی مثل اینکه تمام شد خدا رو شکر... اما در مورد این عکسی که گذاشتم توی این صفحه و فکر میکنم این عکس میتونه نماد این صفحه باشه. چون این عکس خیلی محوه و تقریبا ً شبحی رو از من نمایش میده همینطور که من توی این صفحه شبحی رو با نوشته هام و نگاهم به زندگی از شخصیت خودم خلق میکنم٬ راستش این شبح رو برای نوشتن به اتاق شیشه ای و یک تصویر واضح ترجیح میدم.

جالبه بدونید که اولین برداشت از این عکس بدترین شیوه نگاه ممکن به این عکس بود...

فعلا ً...

2002-04-01T11:29:00.000-08:00

سلام

خوب به سلامتی تعطیلات هم داره تموم میشه و فردا 13 به در کنونه !!! من هم فردا 13 رو، در که چه عرض کنم، بهتره بگم در به در میکنم. چون از خواب که بیدار بشم میریم یه جایی نزدیک یزد به اسم ده بالا، این ده بالا خیلی جای باحالیه ، فاصله اش با یزد یه چیزی حدود 35-40 کیلومتره و توی چله تابستون وقتی یزد هوا 40-45 درجه است هوای اینجا خنک و خوبه طوری که توی ده و مخصوصا ً ساختمانهای قدیمی احتیاجی به کولر و یا حتی پنکه نیست ، این ده توی کوهپایه های شیرکوه واقع شده.... بعد هم تا برسم یزد باید برم فرودگاه و برم سر خونه زندگیم ، خلاصه من فردا 13 رو چند بار و از چند جهت قراره در کنم.

یه سری عید دیدنی ها رو هم که خدا رو شکر معاف شدم امسال و فاکتور گرفتم ، بقیه رو هم همراه بابا رفتم که مجبور نباشم زیاد بشینم ، آخه خوشبختانه بابای من هر جا که میره عید دیدنی حد اکثر 15-20 دقیقه بیشتر میشینه و بالاخره به یه بهانه ای بلند میشه ، اصلا ً راستش من زیاد با این قضیه عید دیدنی حال نمیکنم ، یه سری از فامیل ها رو آدم دوست داره و در طول سال هم میبینتشون و طبیعتا ً عید هم ببینتیشون خوشحال میشه، ولی خوب یه سری رو طول سال نمیبینی هیچ علاقه ای هم بهشون نداری و نه هم زبون هستند با آدم و نه حرفی برای زدن داری براشون ، توی عید باید ببینیشون و الکی به هم لبخند بزنی، بدون اینکه حرفی برای گفتن داشته باشی. آخه این مسخره نیست ؟ تازه یه عده هم که کلی تعارف تیکه پاره میکنن و از همین حرفهای تکراری :... ماشالا چقدر بزرگ شدی ... وای که چقدر دلمون تنگ شده بود برای شما... از همه با حال تر یه سری از هم سن و سالهای فامیل هستند که چندیدن و چند ساله ندیدیشون و شما شما با آدم حرف میزنن و هی آقای مهندس آقای دکتر میکنن... از نظر من فامیل بودن نمیتونه یه فاکتور برای ارتباط باشه و به نظرم مسخره میاد کسی رو که ربطی بهش نداری فقط به واسطه فامیل بودن بخوای ببینی و با اون ارتباط برقرار کنی ، البته از این موضوع بگذریم که بیشتر به جای ارتباط برقرار کردن این عید دیدنی ها به تعارف تیکه پاره کردن ، لبخندهای مصنوعی و دروغ گفتن خلاصه میشه، آخه مگه مجبوریم ؟!..

راستی امروز عصر یه دوست قدیمی رو دیدم که 7 سال راهنمایی و دبیرستان رو با هم بودیم و 3 سال راهنمایی رو هم چون خونه ها مون نزدیک به هم بود هر روز با هم میرفتیم و با هم میومدیم ، یک هفته بابا یا مامان من میبردنمون مدرسه و یک هفته بابا یا مامان اون ، خلاصه کلی با هم دوست بودیم ، سال اولی هم که رفتم تهران همدیگه رو زیاد میدیدیم البته اون یک سال زودتر از من دانشگاه قبول شد. تا اینکه یه دفعه گم کرده بودیم همدیگه رو و آخرین باری که همدیگه رودیده بودیم بر میگشت به جام جهانی 98 ، خلاصه از دیدنش خیلی خوشحال شدم و قرار شد بعد از تعطیلات که اومد تهران باز همدیگه رو ببینیم ، کلی قد کشیده بچه ام ، من میخواستم ماچش کنم باید روی پنجه پام وایسم در صورتی که من خودم 180 ام حالا پیدا کنید قد پرتقال فروش را.....

طبق معمول همه کارها مونده واسه دم آخر، واسه همین هم بجای پر چونه گی بهتره برم اسباب و اثاثیه ام رو ببندم.

پس فعلا ً ...

2002-03-30T09:02:00.000-08:00

ســــلــام

وای که چقدر دلم میخواست الان توی خونه خودم بودم ، پای Desktop نشسته بودم ، یک لیوان مشروب خوب با ماست تازه چوپان و چیپس سیر دار مزمز و یه بستهDavidoff مشکی هم روی میزم بود و یه دست5 NFS میزدم اون هم با GamePad.... چه حالی میداد نه ؟

نمیدونم چرا من اینقدر بازی های کامپیوتری رو دوست دارم ، بچه که بودم کامپیوترم رو فقط عید و تابستون حق داشتم استفاده کنم و بقیه سال کامپیوتر جمع بود البته گاهی این وسطها زیر آبی میرفتم ، اولین کامپیوتری که داشتم یه Commodore 64 بود با 64Kb حافظه ، یه پردازنده 1Mhz و یه Tape ... یادمه یه بازی خوب رو که میخواستی لود کنی معمولا ً 6-5 دقیقه طول میکشید توی بازیهای Commodore یه بازی Ninja بود که 3 ورژن هم ازش اومد دیگه فکر میکردیم آخرشه و چیزی نمیتونه روی دست این بازی بزنه... من هم در هر فرصتی یه بار این بازی رو تا آخر میرفتم ، خلاصه این Commodore مشکلش این بود که باید به TV وصلش میکردی و چون TV ما وسط حال بود نصفه شب اگر میرقتم سراغش فوری لو میرفتم و خر بیار و باقالا بار کن... واسه همین هم از همون موقع تصمیم گرفتم کامپیوتر بعدی که میگیرم حتماً مانیتور داشته باشه ، سال 70 وقتی توی کنکور راهنمایی به دبیرستان سمپاد قبول شدم جایزه یه Amiga 500 گرفتم با مانیتور و یه External Drive و Action Replay ، اون موقع دیگه کلی حال میکردم ... کمدهای اطاق من از این ها است که 2 تا در داره ، مانیتور رو گذاشته بودم ته کمد و کامپیوتر هم توی چمدون لباسها ، یه رابط کلید دار هم خریده بودم که اگه کسی اومد بتونم فوری همه چیز رو خاموش کنم ، شبها چراغ اطاقم رو خاموش میکردم و مشغول میشدم خلاصه یه حالتی بود که اگه صدای پا میومد توی 4-5 ثانیه همه چیز به حالت عادی برمیگشت و انگار نه انگار که من مشغول بازی بودم ، واسه همین هم بود که همیشه زنگ اول رو سر کلاس خواب بودم.

این عشق و علاقه من به بازیهای کامپیوتری هنوز هم پا برجا است ، ولی خوب خیلیها اعتقاد دارن که زشته آدم تو این سن و سال بازی کنه یا کامپیوتر وسیله بازی نیست و از اینجور حرفها...

ولی من میگم آخه واسه چی ؟ اولا ً که از نظر من کامپیوتر یه وسیله است که خیلی استفاده ها ازش میتونی بکنی و این هم یه نوع استفاده است ، چرا نباید بازی کنیم ؟ میگه نسل پدر و مادر های ما خودشون تخته و ورق بازی نمیکنن و برای همدیگه کری نمیخونن ؟ خوب من این بازیها رو بیشتر دوست دارم و سر این بازیها واسه دوستام کری میخونم ، معمولا ً وقتی دوستان من خونه من میان چون من 2 تا کامپیوتر دارم برنامه بازی به راه حالا یه روز NFS یه روز Fifa یه روز Age of Empire ، Soldier of fortune و .... کلی هم همین کری خوندن ها و سر به سر همدیگه گذتشتن هاش بهمون حال میده

توی بحث هوش مصنوعی یه قسمت Game داریم که کلی در اینم مورد بحث میشه که بازیهای کامپیوتری باعث میشن انسانها Logical فکر کنن و میتونه حتی توی بچه ها IQ رو بالا ببره.

خلاصه اینکه بازی کنید تا کامروا باشید......

فعلا ً .....

2002-03-29T11:47:00.000-08:00

سلام

من امروز ساعت 9 صبح بیدار شدم در صورتی که کاری هم نداشتم اینو به همه دنیا بگید لطفا ً چون این اتفاقیه که معمولا ً هر چند سال یکبار به وقوع میپیونده ! البته امروز یه روز خاص هم بود ولی از نوع سگی ، جالب اینه که عصر حدود 1 ساعت هم قدم زدم و این مورد آخر از اولی هم نادر تره !!!

آلبوم Big Picture Elton John رو میگذارم ، هدفون رو میگذارم توی گوشم و تا جایی که ممکنه صداش رو زیاد میکنم ، چشمام رو میبندم و برمیگردم به گذشته ، عید سال 77 ، بهراد این CD رو برام آورد ، میرسم به …Let's Recover U'r Soul… که میرسم چشمام رو باز میکنم دلم می خواد صدا رو بیشتر کنم ، بلند و بلندتر ولی دیگه بیشتر از این نمیشه ، دو باره چشمام رو میبندم و توی افکار خودم غرق میشم ، به دوستی ها فکر میکنم ، به فاصله ها ، به دلتنگ شدن و به حقیقت....

به فاصله ها فکر میکنم به فاصله هایی که ما رو نتنها از لحاظ بعد مکان دور میکنه ، فکر و روحمون رو هم از هم دور میکنه ، معمولا ً وقتی میام یزد این فکر میاد تو سرم ، دوستای قدیمی رو که میبینم ، احساس میکنم که فکرهامون از هم خیلی دور شده ، توی خیلی از چیزها اختلاف نظر پیدا کردیم ، نمیگم که من درست فکر میکنم ، فقط میگم اختلاف نظرها زیاد شده...

دوستان دوران دبیرستان رو که میبینم ، خودم رو ازشون خیلی دور احساس میکنم ! 4-5 تا شون زن گرفتن ، حتی 1-2 شون بچه هم د ارن ! ، نمیتونم بفهممشون!... فوری ذهنم رو Shift میدم به طرف اونهایی که عروسی نکردن ، ولی اون دیگه بدتر ، اونهایی که عروسی نکردن همه یا مشغول فوق لیسانس هستن با دکترا، اما من هنوز توی لیسانیس دانشگاه آزاد موندم ! اونها رو هم نمیتونم بفهمم آخه بسه دیگه چقدر درس ؟!... میرم سراغ اون دسته که با هم بیرون میرفتیم و همیشه با هم بودیم ، میبینیم علاوه بر اینکه من اونها رو درک نمیکنم دیگه خودشون هم مثل اینکه همدیگه رو درک نمیکنن چون دیگه با هم نیستن هر کسی یه جوری شده و یه تریپی برداشته !!!

پیش خودم فکر میکنم خوب اون موقع سن من خیلی کم بود و شناختها نمیتونسته خیلی عمیق بوده باشه ، اما واقعا ً موضوع فقط همینه ؟ تاثیر محیط رو میشه ندیده گرفت ؟ کم شدن ارتباط ها رو میشه ندیده گرفت ؟ عوض شدن آدم ها رو میشه ندیده گرفت ؟ اصلا ً دلتنگ شدن احساس درستیه ؟ و........ اصلا حقیقت دوستی چیه ؟ مگه نه اینکه خاطره ها همیشه باقی میمونن و هیچ قدرتی نمیتونه خاطره ها رو پاک کنه ؟ چرا اینقدر میخوایم این خاطره ها رو تکرار کنیم ؟ مگه نه اینکه که تکرار زیاد لطف هر چیزی رو از بین میبره ؟ و......

امیدوارم هیچ وقت بین دوستان صمیمی فاصله نیفته و اگر هم فاصله ای بود باعث تحلیل رفتن و سست شدن دوستی هامون نشه...

اصلا ً بی خیال زده به سرم امروز !! صبح که ساعت 9 بیدار شدم ، ساعت 12 ظهر که رفتم توی حیاط تاب بازی ! شب هم که یک ساعت پیاده روی کردم ، 2 وعده هم که غذا خوردم ، الان هم که شروع کردم به چس ناله همراه با فلسفه بافی.... به قول آقای کاریداس (توی کتاب پرواز 714 تن تن) اگه ادامه پیدا کنه باید برم دکتر

فعلا ً....

2002-03-28T15:18:00.000-08:00

سلام به همه

خوب باز شب شد و سر و کله من پیدا شد...

میگن هیچ کجا خونه خود آدم نمیشه ! والا راست میگن ، من از 27 اسفند اومدم یزد یا به قول خودم خانه پدری !، اینجا فقط خوردم و خوابیدم همه چیز هم در اختیارم بوده. غذاهای خوشمزه و غیر تکراری و تازه رو که تا اونجا که تونستم خوردم ، در مجموع هیچ مشکلی ندارم جز سیگار کشیدن ! وای که چه سخته نهار میخوری ، شام میخوری عصبانی میشی ، خوشحال میشی ، ولی نمیتونی سیگار بکشی ، البته همه میدونن که من سیگار میکشم ولی خوب به خاطر احترام هم که شده من جلوی پدر مادرم سیگار نمیکشم. حالا جالب اینه که من وقتی میام اینجا مصرف سیگارم خیلی میاد پایین میشه روزی 4-3 نخ اما وقتی برمیگردم تهران مصرفم یه چند روزی کاذب میره بالا ! فکر میکنم به خاطر عقده ای شدنم باشه ، فکر کنم از فرودگاه که بیخوام برم خونه یه باکس Davidoff مشکی میگیرم با 3-4 جعبه شکلات میرم میشینم توی خونه صــفـــــا سیتی.... آخه دلم خیلی تنگ شده واسه خونه ام...دوستان و 100 البته وزارت جنگ که اون خودش مسافرته و تا 19 نمیاد.

دیگه واسه امشب بسه ، باید سعی کنم یه خورده زودتر بخوابم.
پس فعلا ْ...

2002-03-28T00:31:00.000-08:00

سلام مجدد

الان درست ساعت 12 ظهره و من هنوز نخوابیدم ! آخه مشکل من اینه که وقتی یه کاری رو شروع میکنم باید حتما ْ به یک جایی برسه تا آروم بگیرم ، حدود 4 سال پیش از یکی از دوستان نرم افزار Worldgroup رو که مخصوص ساختن BBS ها است گرفتم که ببینم چیه و مشغول سر و کله زدن باهاش شدم ، نشون به اون نشون که حدود یک هفته بعد شبکه راه افتاد ، دیشب هم دیدم اگر سر و کله سایت رو درست نکنم و نوشته های یونانی محو نشه تا صبح قراره توی رختخواب غلت بزنم ، همین شد که تا حدود 6 مشغول زیرابرو برداشتن سایت بودم ، البته چند باری هم نزدیک بود بزنم چشمش رو کور کنم که به خیر گذشت.

اینو گفتم یه چیز جالب یادم اومد ، روزای اولی بود که شبکه راه افتاده بود و همه کسانی که با هم کار میکردیم بی تجربه ، شبکه هم که قربونش برم مثل آبکشی بود که توش آب ریخته باشی ، هر سوراخی رو میگرفتی از یه جای دیگه آب میزد بیرون و من اکثر شبها تا صبح شرکت بودم تا ساعتهای خلوت شبکه رو Down کنم و روش کار کنم. یه روز از همین روزا با یکی از دوستانم رفته بودیم سایت دانشگاه آزاد تهران جنوب و با مدیر شبکه شون یه جلسه داشتیم ، جلسه که تموم شد حدود ساعت 7 عصر بود ، من برگشتم به آرش گفتم: آرش من خیلی گشنه ام بریم یه جایی غذا بخوریم ، آرش گفت: مگه نهار نخوردی ؟ کمی فکر کردم و گفتم: نه! ، آرش که خوب منو شناخته بود پرسید: شام چی ؟ دیشب شام خوردی ؟ ، باز فکر کردم دیدم نه، از شام هم خبری نبوده ، خلاصه دردسرتون ندم حساب که کردم دیدم 52-50 ساعته که من جز آب و چایی و شکلات هیچی نخوردم !!! یادش بخیر چه زود میگذره.... البته این نکته را هم بگم که من شکلات رو مثل موریانه توی کارتون پلنگ صورتی میخورم ...الان که توی ترکم یه جعبه از این آیدین ها رو یک شبه یا حداکثر 24 ساعته میخورم.

الان هم اگر میتونستم 3-4 ساعت بخوابم خیلی خوب میشد ولی مشکل من اینه که وقتی میرم توی تخت به تخت میچسبم انگار 12-10 ساعت دیگه رو شاخشه مخصوصا ْ توی فصل بهار و پاییز !!

دیگه کم کم باتری من داره تموم میشه ، پس فعلا ْ...

2002-03-27T16:03:00.000-08:00

خوب خوب مبارکه ایشالا.... بالاخره این وبلاگ من هم راه افتاد و دیده میشه از همه کسانی که توی گروه بهم کمک کردن متشکرم ولی خوب چون Template من ساخت خودمه هنوز مشکل نمایش فارسی توی فریم های چپ و بالا دیده میشه که سعی میکنم هرچه زودتر اون رو هم درست کنم.

میخواستم در مورد تداخل عید و محرم منم نظر بدم ولی راستش فکر کردم موضوع خیلی تکراریه و همه جور بحثی تقریبا ْ در موردش شده ، پس من فقط یه جواب کوتاه به طرفین دعوا میدم ....

در جواب اون عده ای که میگن نمیمیریم اگه امسال رو عید نگیریم باید بگم:

مگه ما توی سال کم عزاداری و ناله داریم ؟ توی همین سال 81 از 25 تعطیلی که هست 11 تا عزا است و از تعطیلیهای مثلا ْ شــــاد 7 تا عید مذهبی ، 2 تا عید جکومتی و فقط 5 تا تعطیلی ملی داریم که 3 روزش همین 3-1 فروردینه ! در ضمن باید خدمت این عده عرض کنم که اگه کل سال رو هم آدم گریه و ناله کنه نمیمیره !

اما برای اون عده که اعتقاد داشتن به دین و مذهب و عزاداری رو مسخره میکنن :

نمیدونم تا حالا کسی که براتون خیلی عزیزه شده یه مرض لاعلاج داشته باشه ؟ خدا کنه که هیچ وقت براتون پیش نیاد ولی اگه شما هم توی این شرایط قرار بگیرید ناخود آگاه به این چیزا اعتقاد پیدا میکنید ... به معجزه ، به شفا ، به دعا و ... بعضی ها هم این موضوع عزا داری برای رسیدن به آرامش کمکشون میکنه ، من فکر میکنم اینم یه راه باشه حتی اگه من و شما قبولش نداشته باشیم.

و یه مطلب هم برای هر دو گروه : چی میشد اگه همه به اعتقاد و رفتار هم احترام میگذاشتیم حتی اگه اون موضوع رو قبول نداشتیم ، هر کسی کار خودش رو میکرد و به پر و پای همدیگه هم نمیپیچیدیم.

کاش خدا حس قضاوت در مورد دیگران رو توی وجود ما انسانها نمیگذاشت ، فکر میکنم اون طوری شاید خیلی چیزا قشنگتر بودند.

راستی تا یادم نرفته باید از سالک عزیز بخاطر Script تاریخ شمسی تشکر کنم.

فعلا ْ ....

2002-03-27T07:18:00.000-08:00

سلام

خوب این بلاگر هم گیر 3 پیچ داده به این وبلاگ بینوای بنده و یه صفحه سفید خالی رو نشون میده و با پر رویی تمام میزنه Done ، یکی نیست بگه آخه پدرت خوب مادرت خوب این Done دیگه چه صیغه ای یه ! Template رو هم چک کردم ولی انگار نه انگار ... حالا من تصمیم گرفتم از رو ببرمش و مطلبم رو بنویسم بدون توجه به اینکه Publish میشه یا نه !

خوب من مدت زیادیه که وبلاگهای فارسی رو میخونم و مدت زیادی هم هست که تصمیم داشتم یه وبلاگ برای خودم دست و پا کنم اما دلیل اصلی که مانع عملی شدن این تصمیم میشد شاید در اصل آماده نبودن خودم بود. هم به دلیل اینکه توی این مدت وقت Update نگه داشتن و نوشتن مستمر رو نداشتم و هم اینکه راجع به مطالب و سبک نوشتنم مردد بودم.

فکر میکنم بهتر باشه اول خیلی خلاصه از خودم ، مطالبی که میخوام توی این وبلاگ بنویسم و اسمی که انتخاب کردم بگم و بعد شروع کنم به نوشتن.

اسم من رضا است ، 24 سالمه و دانشجوی کامپیوتر ام ، رابطه ام با حیوانات و بچه ها خیلی خوبه و عاشق کامپیوترم و این عشق کهنه از 12 سالگی شروع شد و همچنان هم ادامه داره ، عکاسی ، نوشتن و صد البته خوابیدن توی روز و بیدار بودن توی شب رو دوست دارم.

مطالبی رو که قصد دارم توی این وبلاگ بنویسم نظر خودم درباره چیزهای مختلفه و در مواردی هم که اطلاعاتی دارم سعی میکنم اون رو با دیگران Share کنم. و اما اسم این وبلاگ.... عرض شود که همونطور که خودتون هم میبینید اسم این وبلاگ درویش السلطنه است که قسمت اول یعنی درویش رو به شوخی خودم به خودم نسبت دادم موقعی که موهام بلند بود و چون کم غذا هم هستم (هر 24 ساعت یک وعده غذا) این اسم فکر میکنم بهم میاد و اما قسمت دوم یعنی السلطنه که مثل القابی میمونه که شازده های قاجاری میگیرفتن نشون دهنده راحت طلبی و شازده بودن بنده است.

فکر میکنم فعلا ْ کافی باشه...

2002-03-25T04:50:00.000-08:00

نه نشد مثل اینکه !!!

2002-03-25T04:12:00.000-08:00

سلام
صدا میاد ؟ خوب اگه صدا بیاد از همین امروز شروع میکنیم.